آسمان نیلوفری من٬ تو را دوست خواهم داشت٬

اما نه مثل گذشته!

نفسهام دیگر سالم نیستند٬ اگر بیشتر بمانم

نیلوفریت را می دزدم.

تو آنقدر خوب بودی که دلم نمی آید تو را مسموم کنم.

خورشیدکم را برایت می گذارم

اما ستاره هایم را با خود می برم.

پرنده ها برای تو

اما ابرها از آن من.

نیلوفریت جاودان باد!

من را ببخش اگر تو را به سوگ خود نشاندم!!

من را ببخش!!!

گفته بودم که پیش مرگت خواهم شد٬ یادت هست.

 اکنون بی من زندگی کن!

بدانید ای مردم که جسم من٬ دیگر بی من است.

جسمت شاد!!!

دوستت خواهم داشت............................بی آنکه بگویم.

درد دل خواهم گفت.................................بی هیچ کلامی.

گوشت خواهم داد..................................بی هیچ سخنی.

در آغوشت خواهم گریست.......................بی آنکه حس کنی.

در تو ذوب خواهم شد..............................بی هیچ حرارتی.

                         اینگونه شاید احساسم نمیرد.

                         من مطلق خود را می خواهم.

       شقایق هایش گلبرگ های سیاه و قلب های سرخ دارند٬

آنجا که

      پرستو هایش بال و پر دارند و امید ندارند

آنجا که

      پروانه هایش بر گلبرگ های گل های زرد لنگر انداختند

آنجا که

       آسمانش آبی ست اما خورشید پیدا نیست

آنجا که

        مهتابش نقره فام اما خاموش است

آنجا که

        چشمه اش مرداب است و در یایش صحراست

آنجا که

         زمینش خشک اما هوایش بارانی ست

آنجا ٬ همانجا سراغ مرا از کبوتر ها بگیر!!!

مهم نیست!

من غمگینم

مهم نیست!

مهم اینه که من در کنار تو هستم!!!

از دست من که به تو عادت کردم.

دریایی که پر است از جزیره های ناشناخته.

کاش باور می کرد که اون هم یه آدمه.

کلی از جزیره هاش هنوز بکر باقی مونده بود.

آخه تا کی می بایست منتظره بمونه که جزیره هاشو کشف کنند؟

سر زنده بود و شاد.

نه مثل دیروز٬ نه مثل روز های پیش.

:سلام قشنگم.

انگار توی این همه مدت فقط همین کلمات رو می خواست.

شب از نیمه هم گذشته بود اما اون هنوز کلی اشک داشت.

کلافه و گیج بود.  دلش می خواست همه چیز به یکباره به آخرش می رسید.

بلند شد و یه قیچی برداشت و موهاشو چیند.

تا شاید این شب هم کوتاه شه.